ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004
…………
ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΗ
….
ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ
….
…
Ο εθελοντής πιστεύει ακράδαντα στις παρακάτω αρχές:
1. Ο Εθελοντισμός είναι η αυθόρμητη, ενσυνείδητη και ανιδιοτελής προσφορά της ανθρώπινης ενέργειας για την ικανοποίηση της πραγματικής ανάγκης του πλησίον.
2. Ο Εθελοντισμός είναι ατομική έκφραση, ενταγμένη στα πλαίσια μιας συλλογικότητας.
3. Ο Εθελοντισμός παρακάμπτει το ατομικό συμφέρον, προκειμένου να υποστηρίξει το συλλογικό συμφέρον. Τελικά αποδεικνύεται ότι ο Εθελοντισμός συνίσταται κατ’ ουσίαν στο αληθές ενδιαφέρον προς τον εαυτό.
4. Ο Εθελοντισμός είναι η προσφορά της καρδιάς που δεν περιμένει αντάλλαγμα.
5. Ο Εθελοντισμός είναι η ανώτατη έκφραση της πίστης του ανθρώπου προς την ενότητα της ανθρωπότητας και προς τη Ζωή.
6. Ο Εθελοντισμός είναι Δικαίωμα και Καθήκον κάθε ανθρώπου.
7. Ο Εθελοντισμός είναι τρόπος ζωής που καθιστά τον άνθρωπο ελεύθερο από προκαταλήψεις, φανατισμούς, δογματισμούς και οποιαδήποτε άλλα ηθικά ή διανοητικά βάρη.
8. Ο Εθελοντισμός είναι η ανταπόδοση μερικών απ’ όσα η Ζωή χάρισε στον άνθρωπο.
9. Η πεμπτουσία του Εθελοντισμού βρίσκεται στο «είναι» και όχι στο «έχειν». Το «είναι» είναι πηγή ανεξάντλητη, το «έχειν» είναι σχετικό και επομένως κάποτε τελειώνει.
10. Ο Εθελοντισμός αποτελεί εκδήλωση του ανώτερου εαυτού, τον οποίο και εξυψώνει στη πραγματική και αληθινή του θέση, τη θέση του «Ανθρώπου». Παράλληλα οδηγεί στη συνοχή της Κοινωνίας των Ανθρώπων, την οποία εξυγιαίνει, εξισορροπεί και τελικά ανυψώνει.
……………….
……………….
ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ………… Ο Εθελοντής εμπνεόμενος από τις παραπάνω Αρχές ενεργεί σύμφωνα με τους παρακάτω Κανόνες, στους οποίους πιστεύει απόλυτα: 1. Ο Εθελοντής έχει πίστη σ’αυτό που κάνει και προσπαθεί να το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 2. Ο Εθελοντής συνδυάζει τη διαυγή αγάπη, τη συνέπεια, τη αυτοπειθαρχία και την ανιδιοτέλεια του αληθινού ανθρώπου. 3. Ο Εθελοντής κινείται στα πλαίσια της συνειδητοποίησης των ορίων του και της ανίχνευσης των πραγματικών αναγκών του πλησίον του, τις οποίες και προσπαθεί να ικανοποιήσει. Με τον τρόπο αυτό ασκεί την επιστήμη της αυτογνωσίας και την τέχνη της επικοινωνίας. 4. Ο Εθελοντής γνωρίζει ότι θα συναντήσει την αναγνώριση αλλά και την απόρριψη των «θεατών» της ζωής. Δεν στηρίζεται επομένως στην κριτική των άλλων αλλά στη φυσική, πηγαία θέληση του να προσφέρει. 5. Ο Εθελοντής δεν αυτοπροβάλλεται αλλά αφήνει το έργο του και το παράδειγμα του να μιλήσουν γι’αυτόν. Το όνομα του είναι η ανωνυμία. 6. Ο Εθελοντής προσπαθεί να καλύψει την ανάγκη του πλησίον που θα του παρουσιαστεί, μικρή ή μεγάλη. Γνωρίζει ότι η μεγάλη ανάγκη ήταν κάποτε μικρή που μεγάλωσε μέσα στην αδιαφορία, την εγκατάλειψη και την εκμετάλλευση. Δεν διστάζει να ζητήσει τη βοήθεια των ομοίων του, αν καταλάβει ότι στη συγκεκριμένη στιγμή δεν μπορεί να βοηθήσει με τον τρόπο που επιβάλλεται. 7. Ο Εθελοντής εκτιμά και σέβεται απόλυτα την προσωπικότητα όλων των ανθρώπων, και εκείνων που πάσχουν και εκείνων που προσφέρουν. Τούτο διότι αντιλαμβάνεται ότι η προσωπικότητα του καθενός είναι μοναδική, φέρει εντός της ικανότητες χρήσιμες για όλους, τις οποίες χρειάζεται ο άνθρωπος να καλλιεργήσει προκειμένου να ωφελήσει την ανθρωπότητα. 8. Ο Εθελοντής αποφασίζει ελεύθερα, ανάλογα με τις εκάστοτε ατομικές του συνθήκες, πως, που, πότε και σε ποιόν θα προσφέρει τις καλές του υπηρεσίες. Εντάσσει τις ενέργειες του στη συλλογικότητα, προσπαθώντας να επιτύχει τον μέγιστο βαθμό συνεργασίας με τους ομοίους του και την καλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα. 9. Ο Εθελοντής δεν προσφέρει από το περίσσευμα του, ούτε από το υστέρημα του. Γνωρίζει ότι τίποτε δεν είναι δικό του και όταν χρειάζεται κάτι, σπεύδει να το βρει για να το προσφέρει, είτε το κατέχει, είτε όχι. 10. Ο Εθελοντής οφείλει να έχει κατανόηση, υπομονή, αυξημένη εγρήγορση και επιμονή. Η απογοήτευση και ο ενθουσιασμός είναι οι δύο εχθροί του.
